سال نو مبارک...تا دم دمای عید میشهیادم میاد روزهایی که داشت سال ۹۰ میشد!خونه ی خودمون بودمشاغل نبودمدغدغه ها و مشکلات زندگیمون هم همچنان تو سر و کله ی خودشون و ما میزدنو امیدوار بودیم سال ۹۰ سال پرانر

امروز روز خبرای مزخرف بودمادربزرگ مادریکه من ۴ ساله دارم کنارش زندگی میکنم و مونس هم دیگه ایمچند روزی بود دائم بیحال و ناخوش بودو مشکلات متعددی داشتاز ترس کرونا نمیتونسیم ببریم پیش پزشک و درمان و ...ا

دیروز برای اجازه ی عروسی اومدن خونمون

و اتمام حجت که فردا نگین اگه ما دوماه دیگه صبر میکردیم برامون عروسی میگرفتین و عروسی نگرفتین

امروز چندتایی از وسایلو به همراه اینه و قرآن بردیم خونه...

سه چهار روزه ضربان قلبم اهسته

و اضطرابم کم نمیشه...

بین شور و شوق و شور و واشور گیر کرده ام...

خودمم نمیدونم میخوام اشک ذوق بریزم

یا اشک زاری و زجه...!

فقط میدونم میخوام اشک بریزم

زامبی شدنم مبارک!نه خواب دارم نه خوراک نه استراحت و نه حس خستگی!تا دست و پام شروع به لرزش نکنه یادم نمیفته ادمیزادم و باید غذا بخورماز یه طرف دغدغه ها و نگرانیم واسه مادر بزرگکه قندش بالا و فشارش ۶ و